
Η ...μαμά ξαναέκανε τετράδυμα! Και τα τέσσερα είναι όλο χαρά γεμάτα.

Ο αγαπημένος μου ...Πούτσκο (=ασπρούλης στα Βουλγάρικα)

Είναι και παιχνιδιάρης ο Πούτσκος μου (προσοχή στο "κ")
"Τι κι αν αλλάζουν οι καιροί, εμείς στο πόστο μας φρουροί Τη γη γυρίζουμε με ήλιους και με μπόρες Τσιγγάνοι μέσα στην ψυχή, με δίχως τέλος ούτ' αρχή Για λίγες ξέγνοιαστες, μονάχα, ζούμε ώρες..."
Μια βόλτα προς την εξοχή
την άνοιξη αν βγείτε
εκεί στολίζω τους αγρούς
σίγουρα θα με δείτε.
Αν και αγριολούλουδο
φτωχό και ταπεινό
μ’ αγάπησαν οι άνθρωποι
απ’ τον παλιό καιρό.
Τα φύλλα μου συχνά – πυκνά
κόσμος πολύς μαδούσε
το ταίρι του αν τον αγαπά
καθένας τους ρωτούσε.
Μα μέσα σ’ όλες τις χαρές
η πιο όμορφη χαρά μου
που πλάσματα πολύ γλυκά (γυναίκες)
πήρανε τ’ όνομά μου!
Είναι μικρός ο άνθρωπος
κι όσο κι αν προσπαθήσει
να πλησιάσει δεν μπορεί
όσα μπορεί η φύση!
Απόλαυσε, βρε άνθρωπε
τα θαύματα της φύσης
και στα παιδιά σου, φρόντισε
ίδια να τα αφήσεις!